Warszawskie Warsztaty Pianistyczne powstały w 2000 roku jako kontynuacja „Podlaskich Spotkań Muzycznych”– kursu, którego pierwszy projekt przedstawiony został przez Pawła Skrzypka w listopadzie 1997 roku w Radzyniu Podlaskim, w trakcie Dni Karola Lipińskiego. W ciągu dwóch lat (1998/1999) Podlaskie Spotkania Muzyczne zyskały sobie dużą popularność, o czym świadczyć może chociażby lista biorących w nim udział uczniów i studentów, reprezentujących najbardziej liczące się uczelnie muzyczne i klasy pianistyczne w kraju. Kurs ten prowadzony był przez jego założyciela wspólnie z Czesławem Stańczykiem z Akademii Katowickiej przy współpracy Andrzeja Artykiewicza z Akademii Gdańskiej (wykłady gościnne) i Zofii Antes jako asystentki. W kwietniu 2000r. zakończył się pierwszy etap rozbudowy kursu, impreza przeniesiona została do Warszawy i zmieniono jej nazwę na Warszawskie Warsztaty Pianistyczne. Kurs kontynuowany jest w siedzibie Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W 2000 roku do dwóch wykładowców i asystenta dołączony został trzeci wykładowca w osobie Andrzeja Artykiewicza, tworząc w ten sposób zespół w składzie: Paweł Skrzypek – dyrektor i wykładowca, Andrzej Artykiewicz – wykładowca, Czesław Stańczyk – wykładowca oraz Zofia Antes jako asystent i kierownik organizacyjny kursu. Postanowiono też, że każdego roku na wykład i lekcje otwarte zapraszany będzie inny wykładowca goscinny. W 2000 roku wykładowcą takim był Zbigniew Raubo z Akademii Katowickiej. Kurs uległ dalszemu rozszerzeniu i w 2001 roku obejął swym zakresem wszystkie stopnie edukacji pianistycznej począwszy od III klasy szkoły muzycznej I-go stopnia. Po rozszerzeniu wykładowcami dla uczestników ze szkół średnich i akademii są Andrzej Artykiewicz – Gdańsk, Paweł Skrzypek – Warszawa, Czesław Stańczyk – Katowice, a dla uczestników ze szkół podstawowych i średnich: Zofia Antes – Warszawa, Joanna Kurpiowska – Warszawa, Mariusz Tytman – Płock. Zaproszonym pedagogiem gościnnym w 2001r. był Szabolcs Esztenyi (improwizacja fortepianowa), a na 2002 rok zaproszenie przyjęła Elżbieta Stefańska (tańce barokowe). Na kolejne lata przygotowana jest lista wybitnych indywidualności polskiej pianistyki i pedagogiki pianistycznej.

Za podstawę regulaminu Warszawskich Warsztatów Pianistycznych posłużył Regulamin Podlaskich Spotkań Muzycznych z 1998r., przewidujący dla każdego uczestnika codzienną lekcję z jednym z wykładowców oraz podział programu każdego uczestnika pomiędzy wykładowców. W kursie, który odbył się w dniach 19 – 29 sierpnia 2000r.  udział wzięło 24 uczestników, w tym 21 z Polski i 3 z USA. Każdy uczestnik dostał możliwość minimum 7 godzin ćwiczenia dziennie, otrzymał minimum 9 lekcji (nie licząc lekcji dodatkowych z asystentem) i wziął udział w jednym z dwóch koncertów na zakończenie kursu. W drugim kursie w 2001 roku udział wzięło już 49 uczniów i studentów ( w tym 4 z USA i dwóch z Japonii). W swych obecnych założeniach Warsztaty nie przewidują jednorazowo większej ilości uczestników niż około 50 osób. Nie licząc powtarzających się nazwisk osób, które uczestniczyły w warsztatach wielokrotnie, od 1998 do 2001 roku w imprezie tej wzięło udział w sumie 85 uczniów i studentów (patrz - "UCZESTNICY"). Uczestnicy przyjezdni, jak i wykładowcy spoza Warszawy zakwaterowani są w Bursie Szkolnictwa Artystycznego przy ulicy Miodowej, a więc w odległości około 7 minut spacerem od szkoły. Od 2001 roku Warsztaty uzyskały dodatkowo dla swoich uczestników możliwość korzystania do ćwiczenia z sal sąsiadującej z Bursą Szkoły Muzycznej im. Emila Młynarskiego. Ze strony Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych im. Fryderyka Chopina Warsztaty otrzymują natomiast wsparcie w postaci daleko idącej pomocy organizacyjnej. Obsługą finansową zajmuje Warsztatów zajmuje się Impresariat Akademos Art. Kurs ten jest  prawdopodobnie jedyną imprezą tego typu w kraju, która nie będąc finansowaną przez żadną państwową instytucję, nie korzysta także - jak dotąd - z pomocy sponsorów. Stało się to możliwe dzięki wprowadzeniu wysokich, jak na polskie warunki, opłat dla uczestników zagranicznych. W ten sposób osiągnięte zostają jednocześnie dwa cele: niezależność imprezy od jakichkolwiek instytucji lub osób z zewnątrz oraz jej dostępność dla polskich uczniów i studentów.

 Na przestrzeni czterech kursów, dopiero w 2001 roku skrystalizowały się ostatecznie jasne założenia programowe. W myśl tych założeń główny nacisk kładzie się na wiedzę zdobywaną przy okazji pracy nad zupełnie nowym repertuarem. Celem Warsztatów jest więc, wprowadzająca w nowy rok szkolny, intensywna praca nad przynajmniej trzema pozycjami nowego repertuaru pod kierunkiem trzech różnych pedagogów. Podział programu między wykładowców może być zasugerowany przez nauczyciela lub samego uczestnika, jednak ostatecznie decyduje o nim dyrektor kursu. Poprawki wprowadzone zastały też do założeń podziału na grupy uczestników, przydzielane do zespołów wykładowców. Według skrystalizowanych założeń - do Grupy I przydzielani są wszyscy zaakceptowani do udziału w Warsztatach studenci akademii, a do Grupy II - wszyscy uczniowie szkół muzycznych I-go stopnia. Uczniowie szkół muzycznych II-go stopnia natomiast przydzielani są do jednej z grup decyzją Dyrektora Warsztatów (po konsultacji z wykładowcami) na podstawie swoich dotychczasowych osiągnięć. Kurs przewiduje: co najmniej 9 konsultacji po 45 minut, podział programu między wszystkich wykładowców w danej grupie, interesujący i w istotny sposób uzupełniający nabywaną w szkołach i akademiach wiedzę wykład gościnne (ewentualnie z lekcjami otwartymi) oraz udział w koncercie. Zagwarantowane jest przynajmniej sześć godzin ćwiczenia dziennie dla poziomu średniego i akademickiego oraz minimum dwie godziny ćwiczenia dziennie dla poziomu podstawowego. W związku z tym koncerty ograniczone zostały do jednego występu każdego uczestnika na zakończenie imprezy. Występ ten nie jest obligatoryjny. W myśl przyjętych założeń – na koncercie tym może być wyjątkowo wykonana dowolna, uprzednio opracowywana w szkole pozycja repertuaru; praca nad utworem wybranym do wykonania na koncercie nie powinna bowiem zakłócać pracy nad nowymi pozycjami repertuaru. Z doświadczeń innych kursów wynika, że perspektywa wykonania na koncertach kilku utworów, które siłą rzeczy muszą być utworami opracowanymi wcześniej, koncentruje wszystkie siły uczestnika na tych właśnie pozycjach, skutecznie przeszkadzając mu w pracy nad nowym repertuarem.

 U podstaw założeń dydaktycznych Warszawskich Warsztatów Pianistycznych leży więc teza, że prawdziwy rozwój następuje przy tworzeniu nowego, a nie „szlifowaniu”, zmienianiu, często  wręcz naprawianiu starego - i to właśnie stanowi kierunek programowy kursu. Jeżeli wziąć pod uwagę, że studentowi najłatwiej jest poznać podejście, sposób myślenia i estetykę pedagoga przy okazji omawiania nowych dzieł muzycznych - a w przypadku Warszawskich Warsztatów Pianistycznych każdy uczestnik ma kontakt z trzema wykładowcami - to korzyść z udziału w Warsztatach jest tym większa. Po pierwsze bowiem w przypadku pracy nad nowym repertuarem sam nauczyciel jest w znacznie mniejszym stopniu narażony na pojawiające się niejednokrotnie dylematy, związane z mogącymi mieć miejsce poważnymi czasem rozbieżnościami między własną interpretacją utworu a interpretacją zaproponowaną wcześniej i opracowaną już przez pedagoga prowadzącego. Świadomość „czystego pola” i wynikającego zeń szerokiego zakresu działań niezwykle ułatwia wykładowcy pracę, pomaga mu w wyłożeniu swojej koncepcji i sprzyja właściwemu wyborowi kolejności rozwiązywania problemów, co ma również wielkie znaczenie dla ucznia.  Po drugie - z punktu widzenia ucznia - praca nad nowymi utworami jest korzystna ze względu na okres, w którym odbywają się Warsztaty. Wiele renomowanych imprez tego typu zaplanowanych jest na początek lipca, a wiec na okres następujący bezpośrednio po zakończeniu roku szkolnego, kiedy programy są „zrobione”, „dopięte” i przetestowane na egzaminach. Poprawianie i zmienianie jest z wielu względów ryzykowne – przede wszystkim ze względu na możliwość ewentualnej rozbieżności doktryn i niebezpieczeństwo automatycznie dokonywanej przez ucznia hierarchizacji nauczycieli. Z tego właśnie względu – stanowiącego największe niebezpieczeństwo udziału w kursach – Warszawskie Warsztaty Pianistyczne celowo odbywają się w końcu sierpnia, a więc w okresie tuż przed rozpoczęciem nowego roku akademickiego i szkolnego, a więc w czasie przystępowania do  pracy nad nowym repertuarem.