|
|
|
Szkoła imienia
Fryderyka Chopina założona została w 1883
roku jako Szkoła Muzyczna przy Warszawskim Towarzystwie
Muzycznym, którego prezesem był Stanisław Moniuszko.
Po dwunastoletniej, bardzo intensywnej, działalności
Towarzystwa okazało się, że konieczne jest stworzenie
u jego boku szkoły kształcącej przyszłych wykonawców
i słuchaczy. Szkoła dawała patent zawodowego muzyka w
Królestwie Polskim. Jej dyplom był też honorowany w
Cesarstwie Rosyjskim. Początkowo
w szkole działała tylko klasa śpiewu solowego i
chóralnego prowadzona przez wybitnego kompozytora muzyki
wokalnej, Piotra Maszyńskiego. W kolejnych latach
stopniowo tworzono klasy instrumentów dętych,
wiolonczeli, organów, fortepianu i skrzypiec.
Wprowadzono też harmonię, kontrapunkt i formy muzyczne. W następnych
latach podjęła pracę, utworzona
z inicjatywy Wiktora Piątkowskiego, klasa dykcji i deklamacji. Rozwinęła
się ona tak, że w latach 1905-1916 pełniła rolę
jedynej uczelni teatralnej w Warszawie. Wśród
wykładowców i absolwentów tej uczelni byli najwięksi
aktorzy polscy tego okresu, partnerzy Heleny
Modrzejewskiej: Mieczysław Frenkiel, Józef
Kotarbiński, Wincenty Rapacki, Władysław Szymanowski,
Maria Przybyłko-Potocka, Stanisława Wysocka, Roman
Żelazowski, Antoni Fertner, a później - Aleksander
Zelwerowicz. Warto dodać,
że w latach 1892-1897 dyrektorem Szkoły był jeden z
najwybitniejszych polskich kompozytorów, pedagog i
pisarz, założyciel Filharmonii Warszawskiej - Zygmunt
Noskowski. Szkoła stała się uczelnią o bardzo wysokim
poziomie, skutecznie konkurującą z Konserwatorium
Warszawskim.
Szkoła
mieściła się początkowo w Salach Redutowych Teatru
Wielkiego, następnie przenosiła się w różne miejsca
aż
do 1909 roku, kiedy to otrzymała stały lokal w
gmachu Filharmonii Warszawskiej. Zajęcia w
Szkole prowadzono
na trzech kursach: niższym, średnim i
wyższym. W 1919 roku w uznaniu zasług Szkoła
otrzymała nazwę i uprawnienia "Wyższej Szkoły
Muzycznej imienia Fryderyka Chopina".
W okresie
międzywojennym Szkoła przeżywała lata rozkwitu.
Dominowały klasy fortepianu, prowadzone przez wybitne
indywidualności pedagogiczne: Bolesława Domaniewskiego,
Aleksandra Michałowskiego i przede wszystkim Jerzego
Żurawlewa. Rozwijały się też klasy skrzypiec,
zwłaszcza gdy dyrektorem uczelni był Adam Wieniawski,
klasa organów, śpiewu solowego, a także kompozycji i
dyrygentury.
Na terenie
Szkoły zrodziły się śmiałe projekty - Szkoła była kolebką dwóch
najsłynniejszych, odbywających się w Polsce do dziś,
międzynarodowych konkursów. Z inicjatywy prof. Jerzego Żurawlewa Szkoła zapoczątkowała Międzynarodowe
Konkursy Pianistyczne im. Fryderyka Chopina począwszy od
roku 1927, a z inicjatywy Adama Wieniawskiego od 1935
roku organizowano tu Międzynarodowe Konkursy Skrzypcowe
im. Henryka Wieniawskiego. Obie imprezy szeroko
rozsławiły imię warszawskiej uczelni poza granicami
Polski. Dziś już mało kto pamięta, że oba te słynne
na całym świecie międzynarodowe konkursy zrodziły
się właśnie w murach Szkoły imienia Fryderyka Chopina.
Wojna i okupacja
nie przerwały działalności Szkoły. Naukę
kontynuowano mimo częściowego zniszczenia gmachu
Filharmonii. Pod koniec 1942 roku władze okupacyjne
zlikwidowały Szkołę. Wówczas prowadzono
działalność Szkoły w warunkach konspiracyjnych.
Organizowano koncerty i prelekcje, które pomagały
Polakom przetrwać trudny okres okupacji i ocalić swoją
kulturę. Podczas
Powstania Warszawskiego, już we wrześniu 1944 roku
wznowiono zajęcia lekcyjne w lokalu mieszczącym się w
mniej zniszczonej części Warszawy, na Pradze.
W 1945 roku
dyrektorem Szkoły został ponownie Adam Wieniawski. W
związku z dużym zainteresowaniem Szkołą, powstawały
liczne jej filie w Warszawie i okolicach. W 1950 r.
Szkoła otrzymała nazwę Średniej Szkoły Muzycznej im.
Fryderyka Chopina i została upaństwowiona. Przedwojenne
tradycje uczelni kontynuowali starzy doświadczeni
pedagodzy. Byli wśród nich: Józef Śmidowicz, Paweł
Lewiecki, Wiktor Bregy, Maria Haftner, Mikołaj Orłow,
Zofia Drexler-Pasławska. W kolejnych latach Szkoła
rozwijała się, wzrastała liczba uczniów, tworzone były nowe
wydziały. Do grona pedagogów dołączali znani
instrumentaliści, tacy jak: Irena Dubiska, Zenon
Brzewski, Kazimierz Wiłkomirski i Roman Jabłoński.
Wśród wybitnych absolwentów, odnoszących sukcesy w
Polsce i za granicą należy wymienić: Zdzisławę
Donat, Jerzego Artysza, Jadwigę Rappe, Jerzego Knetiga, Pawła Skrzypka,
Annę Malewicz-Madej, Leonarda Mroza, Jadwigę
Kotnowską i Wandę Głowacką. Wielu z
nich wróciło do Szkoły jako jej wybitni pedagodzy, kierownicy sekcji i
dyrektorzy.
Nawiązując do
tradycji teatralnych Szkoły, Wydział Wokalny
rozbudowano o Sekcję Piosenki, która
wykształciła wielu znanych polskich piosenkarzy, m.in.
Edytę Geppert i Andrzeja Rosiewicza. W 1992 roku, z
inicjatywy ówczesnego konsultanta do spraw artystycznych Szkoły - Pawła Skrzypka, przy
udziale Henryka Majewskiego, Zbigniewa Namysłowskiego i
Jana Ptaszyna Wróblewskiego powołano w Szkole, jedyny w
Polsce - obok Katowickiej Akademii Muzycznej - Wydział
Jazzu. Do grona wykładowców tego wydziału dołączyli
najwybitniejsi polscy jazzmani: Andrzej Jagodziński,
Czesław Bartkowski, Adam Cegielski, Zbigniew Wegehaupt,
Andrzej Trzaskowski i Piotr Rodowicz, Michał Tokaj, Zbigniew Wegehaupt -
i wielu innych. Zaangażowanie nowych
profesorów dostarczyło Szkole nowych impulsów z
zewnątrz i zaowocowało ciekawymi ideami i projektami.
W 1997 roku w Szkole powołano Policealne Studium Jazzu, w którym można
kontynuować naukę po ukończeniu szkoły muzycznej II stopnia. Jest to
dwuletnie studium kształcące zawodowych muzyków jazzowych; w 2005 roku
otrzymało imię wybitnego trębacza jazzowego i założyciela wydziału Jazzu
- Henryka Majewskiego. Równocześnie z
powołaniem Policealnego Studium Jazzu, Szkoła została przekształcona w
Zespół Państwowych Szkół Muzycznych imienia Fryderyka Chopina. Od
sierpnia 2000r. Szkoła współorganizuje
WARSZAWSKIE WARSZTATY
PIANISTYCZNE - jeden z największych
międzynarodowych kursów pianistycznych w Polsce, a w 2005 roku - zgodnie
z tradycją wprowadzania nowatorskich projektów - Szkoła wzbogaciła się o
jedyną w kraju Międzywydziałową Sekcję Muzyki Dawnej. W tym samym roku
reaktywowana została działająca latach przedwojennych klasa organów. Od
stycznia 2005 roku Szkołę wspomaga
FUNDACJA BEDNARSKA, w ramach której działa
Edukacyjny Instytut Muzyczny.
W ciągu ostatnich 40 lat dyrektorami Szkoły byli: Halina Dzierżanowska,
Zenon Brzewski, Elżbieta Artysz, Jan Kaniewski, Danuta Olechnowicz,
Krystyna Bentkowska i Paweł Skrzypek, który pełni tę funkcję od września
2004 roku.
|
